Ik stap wat later in, maar in mijn ogen doe je wat je kunt
@Anoniempje7.
Met name jongens kunnen rond hun 14e nogal focussen op status in de groep. Dat heeft ermee te maken dat ze zoeken naar een eigen identiteit. Daarbij zijn nieuwe vriendschappen heel belangrijk. Je kunt dan de pech hebben dat je in een omgeving zit waarbij drugsgebruik en criminaliteit als statusverhogend worden gezien.
Persoonlijk heb ik ook zo'n periode gehad, en ja dat kan weer goedkomen. Ik zeg niet wat ik nu doe maar neem maar aan dat ik een respectabele baan heb
Wel is jeugdig cannabisgebruik een sterke risicofactor voor het ontwikkelen van verslaving op latere leeftijd. Ook kan het een rol spelen bij het ontwikkelen van psychoses. Maar nog veel vaker is cannabis een belemmering voor de emotionele ontwikkeling. Je leert dan bijvoorbeeld niet goed omgaan met tegenslagen, waardoor de kans op psychische problemen zoals depressie of angstklachten groter is.
Het probleem is... Op je 14e heb je niet het vermogen om dat soort gevolgen van je handelen te doorzien. Dan zijn de vriendschappen en sociale status veel belangrijker.
Dat hij geen zin heeft om huiswerk te maken, dat snap ik. Scholen zijn doorgaans niet gericht op het leren leuk maken. Sterker, ze maken het leren vaak erg frustrerend door veel druk te zetten op herhaalopdrachten waarbij je laat zien dat je informatie kan kopiëren. Dit terwijl veel jongens juist liever dingen DOEN en dan leren op basis van trial-and-error.
Misschien dat je samen met het preventieteam kunt focussen op het vergroten van motivatie. Er zijn namelijk concrete dingen die je daarvoor kunt doen. Motivatie heb je niet inherent, maar het ontstaat door ergens je best voor te doen, en daarvan beloning ervaren. Mijn vermoeden is dat je zoon niet gemotiveerd is voor school omdat het te weinig gericht is op de leerbehoeften van je zoon. Dat betekent dat er rondom school nog wat hulp nodig is om de juiste structuren neer te zetten die gewenst gedrag leuk maken en belonen en ongewenst gedrag afstraffen op eem constructieve manier.
Dit is natuurlijk makkelijk gezegd door mij. Want dat zou erg veel vragen van jou als ouder. Terwijl ouders het vaak al heel druk hebben met werk en huishouden.
Toen ik 13-14 was had ik huiswerkbegeleiding. Ik moest dus elke dag 1 uur op een plek zijn waar er werd gecontroleerd of ik mijn huiswerk deed. Dat hielp me er enorm bij, want anders had ik het inderdaad nooit gedaan. Ik weet niet of het mogelijk is om eenzelfde soort interventie te bedenken, maar dat zou mijn tip zijn. Idealiter kan die huiswerkbegeleiding zich dan ook focussen op het belonen van afmaken van taken.
Daarnaast zal je in gesprekken met je zoon veel moeten focussen op wat voor toekomst hij voor zich ziet. Zo kan je hem helpen om de gevolgen van zijn handelen te doorzien.
Een goed model daarvoor is het keuzepuntmodel. Daarbij kijk je naar welke keuze je op dit moment kunt maken (zoals blowen en chillen met vrienden, of huiswerk maken). Die keuzes leiden tot verschillende uitkomsten op lange termijn. Dat kun je dus uittekenen als een splitsing op de weg die je bewandelt. Dan wordt vervolgens de vraag: wat vind je belangrijk in het leven? Welke waarden hang je aan? Dat is gelijk interessant gespreksmateriaal over hoe je kind het leven ziet. Misschien dat het eerst leidt tot reacties als 'weet niet' of 'boeiuh', maar dan kan je gewoon doorgaan met uitleggen wat jij toen op die leeftijd belangrijk vond. Belangrijk is ook dat je bespreekt welke nare gevoelens je zult moeten doorstaan bij een bepaalde keuze. Zoals dat je verveeld en gefrustreerd bent als je huiswerk moet maken, of dat je angst ervaart dat je er niet meer bijhoort als je niet op straat zit te blowen.
Zie deze video voor een uitleg:
Het keuzepuntmodel maakt de keuzes en de gevolgen inzichtelijk. Ik denk dat het nodig is om dit vaak te herhalen met je zoon. Dat zal vast ook wel eens strijd opleveren. Maar ook hier kan je een beloningsstructuur erin fietsen. Zo van: als jij gewoon je huiswerk doet dan hoeven we niet wéér dit keuzepuntmodel te bespreken 😂
Samenvattend is mijn tip om empathisch te blijven kijken naar het gebrek aan motivatie van je zoon. Het zal waarschijnlijk veel herhaling kosten om hem goed voor zichzelf te leren zorgen. Maar dat is wel wat nodig is om hem later in het leven gelukkig te laten zijn. Dus fijn dat je nu nog de tijd en gelegenheid hebt om hem dit allemaal bij te brengen. Het is best logisch dat kinderen daar hulp bij nodig hebben. Dus geen stress, maar wel schouders eronder!
